เคยมั้ย เวลาซื้อรองเท้าใหม่มา ใส่ครั้งแรก เราสุดจะเกลียดมัน ทำไมหน่ะเหรอ ก็เพราะมันกัดอยู่ได้ กัดมันทุกทิศทุกทาง ส่วนไหนของเท้าที่อยู่ในรองเท้า กัดหมด ไม่ว่าจะนิ้วก้อยหรือนิ้วโป้ง โดนหมด

แต่พอนานๆไป เท้าเราจะเริ่มปรับสภาพให้เข้ากับรองเท้าคู่นั้นๆ จนมันไม่กัดเราอีกต่อไป อันนี้ลองมาแล้ว จากเมื่อประมาณ อาทิตย์ที่แล้ว ซื้อรองเท้ามาใหม่ ตอนใส่วันแรก ไม่อยากจะบอก เท้าแดงทั้งเท้า เหมือนไม่เข็ด วันต่อมา ใส่อีก ความแดงและความเจ็บเริ่มน้อยลง พอมาวันที่ 3 มันไม่เจ็บแล้ว แถมมีทีท่าว่าจะดีขึ้นด้วยซ้ำ ว่าจะลองดูว่า ถ้าใส่ไปอีกซักพักจะเป็นยังไง

ที่พูดมาทั้งหมดนี้น่ะ คนที่เป็นเพื่อน ก็เป็นแบบนี้เหมือนกันนะ

แรกๆ เรากับมัน จะไม่ถูกขี้หน้ากัน มีปากเสียงกันบ้าง หรือทะเลาะกันเลย..อืม
เวลาผ่านไปซักพัก เรากับมันจะเริ่มชินชากับการมีปากเสียง มันจะกัดเราน้อยลง เราจะเข้ากับมันได้มากขึ้น
เวลาผ่านไปอีกนานๆ เรากับมันจะสนิทกัน เข้ากันได้เป็นอย่างดี

จริงอยู่ที่เพื่อนทุกคนไม่จำเป็นต้องเริ่มต้นด้วยการเหม็นขี้หน้ากัน แต่ก็ต้องมีบ้างหล่ะ ที่เป็นแบบนี้

นี่คือสิ่งที่เหมือนกันระหว่างเพื่อนกับรองเท้า

แล้วสิ่งที่ต่างล่ะ แน่นอน เพื่อนไม่สามารถให้เราใส่เดินได้  เราเหยียบเพื่อนเราไม่ลง เพื่อนเราไม่เน่าเท่ารองเท้าที่เราชอบใส่ (แต่เรารักมันเหมือนกันนะ) อืม นึกไม่ออกแล้วหล่ะ แต่คงมีอีกหลายๆอย่างที่เพื่อนไม่เหมือนรองเท้า

จะว่าไป รองเท้าเรามันก็ไม่กัดแล้ว สงสัย เรากับรองเท้าคู่ใหม่นี้ คงจะได้เป็นเพื่อนซี้กันไปอีกหลายปี

ปล. ไว้อาลัยรองเท้าคู่เก่า ที่พื้นรองเท้าทะลุ จนใส่รองเท้าเหยียบน้ำไม่ได้
รวมอายุใช้งานโดยประมาณ 4-5 ปี
รวมจำนวนครั้งที่เคยซัก ประมาณ 2 ครั้งถ้วน (ไม่อยากให้เห็นภาพ)

มีรองเท้าอีกหลายคู่ที่เราใช้ชีวิตกับมัน แต่นานๆไป มันก็หมดสภาพ แต่แน่นอน เพื่อนเราไม่หมดสภาพง่ายๆหรอก อยู่กับเราไปอีกหลายปี :]